|
Düşünün bakalım okul öncesindeki ilk yuvanızı, hayal gücünüzü, arkadaşlarınızı, hal ve tavırlarınızı işte bu birkaç yıllık zaman tüm kişiliğinizin oluşmasını sağlayan yapı taşlarının konduğu dönemdir. Bir çocuk doğumundan itibaren en çok güven duyduğu nesnel kişiyi genellikle anne olarak seçer sonra baba ve diğer aile bireyleri, çocukla ilgilenen kişiler bunu izler. Bir çok çocuk yeni insanlara güvenmek dış etkenleri gözlemlemek ve tanımak eylemlerini hızlı bir şekilde yapamaz ve bu durumda bocalar. Anaokulu ve dış çevre çocuk için dışarıda ilk güven duyacağı kişileri tanımak ve güvenmek demektir. Bu sürecin zor geçtiğini en çok gözlemlediğimiz aile tipi aşırı koruyucu- kollayıcı tutum sergileyen ailelerdir. Çocuk değerlidir tüm ailenin en küçük bireyidir tabi ki korunmaya kollanmaya ihtiyacı vardır fakat bu koruma ve kollama çocuğun sosyalleşmesine engel olma noktasına geldiğinde çocuk kişiliğini oturtamamaktadır. Büyüyen her çocuk bireyselleşmek için çaba gösterir, çevresini merak eder, dokunur, yürümek için çaba gösterir ve yürür, yürüyerek ulaşabildiklerinin sayısı artar ve daha çok merakı artar, istediklerini yapmak için sizinle inatlaşır ve kendini ortaya koyar, tüm bunlar çocuk için bir bireyselleşme çabasıdır. Bir çocuğun ana okuluna yada yuva ya hazır olması tüm aile fertlerinin buna hazır olmaları ile orantılıdır. Aile fertlerinin çocuğa duygusal olarak bağlanması onun için kaygılanması çocuğun bireyselleşme çabasını olumsuz etkilemektedir.Çocuk eğer yapamadığını gösterirse tekrar anne ile olabilir bu nedenle bu alışma süresini mızmızlanarak uzatır. Bu tutum çocuğun gelişimi için oldukça tehlikeli bir durumdur.Bu nedenle yuva nın muhakkak bir Psikolojik danışmanı olmalı ve çocukla, aile ile ilgilenmelidir. Anaokulu öncesinde uyum sürecini kolaylaştırmak için oyun grupları oldukça yararlı olmaktadır. Kısa sürelerle başlayan ayrılıklar zamanla daha uzun sürelere yayılmakta ve çocuğun endişesini azaltmaktadır. Bir çocuk yuvada geçireceği zamanı oyun olarak algılar ve bu oyunu tıpkı evindeymiş gibi hisseder eğer siz onu bırakıp gitme eğiliminde bulunursanız çocuğun anne yada babasını kaybedeceği endişesini hissetmesi doğaldır.Çocuk yetişkinler gibi düşünemez bu nedenle Anne yada baba çocuğun ilk gününde yanında olmalıdır yalnız Çocuk anneyle aynı sınıfta durma ihtiyacı duyuyorsa o oyun oynarken anne bir köşede kitap, dergi vs okuyabilir, zamanla uzaklaşma ve güven çalışmalarına devam edilmesi yararlı olacaktır. Annesinin okulda olduğunu hisseden çocuk kendini daha rahat hissederek oyunlara katılacak ve birlikte olduğu öğretmenine, arkadaşlarına güven duyacaktır. Neticede okula- arkadaşlarına uyum sağlayarak sağlıklı bir sosyalleşme süreci geçirmiş olacaktır.Size düşen en önemli görev anaokulu personeli psikologu ve öğretmeni ile uyumlu bir iletişim kurmaktır. |
